Ramazanın Vedası, Bayramın Eşiği

Bir ay boyunca içimize döndüğümüz, kalbimizin pasını silmeye çalıştığımız günler usulca geride kalıyor. Ramazan, her yıl olduğu gibi bu yıl da sadece aç kalmanın değil; sabretmenin, paylaşmanın, hatırlamanın ve hatırlanmanın adı oldu. Şimdi ise onun vedasına tanıklık ediyoruz. Her vedada olduğu gibi, içinde biraz hüzün, biraz şükür var.

Ramazan’ın son günleri insana garip bir sessizlik bırakır. Sanki zaman yavaşlar, sofralar biraz daha anlam kazanır, edilen dualar biraz daha içten olur. Çünkü biliriz; bu bereketli misafir artık yolcudur. Gidişi yakındır ve biz, içimizde bir yerlerde “Acaba yeterince değerlendirebildik mi?” sorusuyla baş başa kalırız.

Ve ardından arefe gelir…

Arefe, sadece bir gün değildir. O, bir geçiştir. Bir kapıdır. Bir hazırlıktır. Evlerde temizlik yapılır, bayramlıklar hazırlanır, kabir ziyaretleri yapılır. Ama asıl temizlik kalpte olur. Kırgınlıklar gözden geçirilir, küslükler utangaç bir “selam” ile çözülmeye çalışılır. Çünkü bayrama yüklerle girilmez. Bayram, hafif yüreklerin bayramıdır.

Arefe günü, geçmiş ile gelecek arasında ince bir çizgidir. Bir yanımız Ramazan’a veda ederken, diğer yanımız bayramın sevincine hazırlanır. Bu yüzden arefe biraz hüzünlü, biraz umutludur. Mezarlık yollarında sessiz adımlar, evlerde telaşlı hazırlıklar… Hepsi aynı duygunun farklı yüzleridir: Hatırlamak.

Ve sonra bayram…

Bayram sabahı, aslında bir diriliştir. Sadece bir ayın değil, bir niyetin tamamlanmasıdır. Erken uyanılan bir sabah, giyilen temiz kıyafetler, edilen bayram namazı… Hepsi bir başlangıçtır. Kapılar çalınır, eller öpülür, gönüller alınır. Bayram, insanın insana yeniden “biz” demesidir.

Ama bugün, belki de en çok unuttuğumuz şey şu: Bayram sadece sevinmek değildir, sevindirmektir. Bir çocuğun yüzündeki tebessümde, bir yaşlının duasında, bir yalnızın kapısının çalınmasında saklıdır bayramın gerçek anlamı.

Ramazan bize ne öğrettiyse, bayram onu yaşama günüdür.

Şimdi geriye dönüp baktığımızda; tuttuğumuz oruçlar, ettiğimiz dualar, verdiğimiz sadakalar… Hepsi bir iz bıraktı içimizde. Önemli olan o izi bayramdan sonra da silememek.

Ramazan gidiyor…
Ama umarız ki getirdiği merhamet kalır.

Arefe geliyor…
Ama umarız ki kalbimizdeki yükler gitmiş olur.

Bayram yaklaşıyor…
Ve umarız ki bu bayram, sadece takvimde değil, gerçekten kalplerimizde olur.

Hayırlı bayramlara…