Sabır – Pide Kuyruğunda Beklerken

Ramazan’ın ilk haftasında Düzce’nin en öğretici yeri neresidir biliyor musunuz? Ne kürsü, ne meydan, ne de uzun vaazlar… Bir fırın önü. Akşam ezanına yarım saat kala uzayan pide kuyruğunda hayat yavaşlar. İnsanlar yan yana ama mesafelidir. Herkesin elinde küçük bir poşet, cebinde bozukluklar, zihninde günün yorgunluğu… Fakat ortak bir bekleyiş vardır. Sabır. Düzce’de Ramazan, önce mideyi değil, aceleyi terbiye eder. Kuyrukta kimse kimseyi tanımaz belki ama herkes aynı cümlenin içindedir: “Az kaldı…” Bir çocuk annesine sorar: “Anne, daha çok var mı?” Anne saate bakar, sonra çocuğun yüzüne: “Biraz daha sabır…” O sırada fırından çıkan sıcak pide kokusu kuyruğun üzerine bir umut gibi yayılır. Sıra ağır ilerler ama kimse homurdanmaz. Çünkü burada beklenen sadece ekmek değildir. Beklenen, ezanla birlikte gelen huzurdur. Cedidiye Camii’nin minaresi uzaktan görünür. Ezan sesi başladığında herkesin yüzünde aynı ifade belirir: Gün boyu tutulan sabrın ödülü. Ramazan bize büyük imtihanlar sunmaz çoğu zaman. Küçük bekleyişlerle eğitir bizi. Trafikte korna çalmamak, sıraya riayet etmek, suya ezandan önce uzanmamak… Sabır, yüksek sesle konuşmaz; sessizce karakter inşa eder. Bir esnafın sözleri kulaklarımda: “Ramazan’da kazanç değil, bereket önemli. Kuyruk uzadıkça şükür de uzuyor.” Belki de bu yüzden Düzce’de Ramazan’ın ilk haftası en çok sabır haftasıdır. Çünkü sabır olmadan paylaşmak olmaz. Sabır olmadan muhasebe olmaz. Sabır olmadan veda olgunlaşmaz. Pide kuyruğunda beklerken aslında kendi nefsimizi sıraya koyarız. Ve ezan okunduğunda, sadece orucumuzu değil, acelemizi de açarız.